http://www.youtube.com/watch?v=dQvJSg5Qu4Q&feature=related

Üvey vicudum

Soğuk demirin tadını almış

Ayazda üşümüş üvey vicudum

Seni istemiyorum

Ağır geliyorsun  bana

Sürekli üşüyorsun

Yinemi acıktın

Yinemi korkuyorsun acıktığını söylemekten

Kirleniyorsun durmadan

Dudakların patlıyor dayak yiyince

Neden çalışacağın yerde

Bir kenarda uyuyakalıyorsun

Neden uyanamıyorsun

Birileri bağırmadan sana

Artık taşıyamıyorum

Öne düşmüş

Başın ağır geliyor

Neden gizli gizli ağlıyorsun

Yutkunamadan

Neden görülmüyorsun

Çokmu ufaksın

Çokmu savunmasız

Peki o zaman niye sığamıyorsun

Bu acımasız dünyaya

İstemiyorum seni ağır geliyorsun

Taşıyamıyorum kimsenin istemediği

Soğuk demirin tadını almış

Ayazda üşümüş üvey vicudum

S.Demir

Öyle işte...

Düşmanların istediği oldu

Darmadağın olduk

Toparlayamaz artık

Bir annenin akşam oldu girin içeri demesi bile

Kavuşamaz artık

Kangren olmuş kollarımız

Aynı vicutta olsak bile...

S.Demir

Zaman

Bugünmüydü acaba düne özlem,
geleceğe merak, geçmişe sünger
yoksa dünmüydü bugünü değerlendirmek gerek dediğimz
yada yarınmı gerçekleşir beklentilerimiz
yoksa şu an dediğimiz şey asla elimizde durmayıp kayıp giden saniyelermi
Bilmen gereken nedir acaba?
Senin hiç bir şeye( kadere ve zamana) hükmedemiyor olmanmı....
Bardağın dolu tarafıdır zaman her şeye ilaçtır demek
Boş tarafıysa o yarayı açanında zamanın ta kendisi olması
Set çekebilmeli aslında
Akan bir nehri durdurur gibi durdurmalı zamanı
Otuzmudur acaba bu akışı durdurma isteğinin başlangıcı

                                                           S.DEMİR

Kardan hasret yaptım

Tane tane yağıyorsun

İçime doğru

Yaz gelmeden gelmessin sen

İçime doğdu

Derinlere dalıyorum

En dibe doğru

Sen nasılsa duymuyorsun

Bağırsam ne çare...

S.Demir

Mutlaka biri ayırır

Hasret kalır bazen

Bulutlar birbirlerine

Aşkla sarılıp hasret gidermeğe

Dünya küçük elbet gelirler bir araya

Bir şehirde veya okyanusta

Sorar biri diğerine

Hangi rüzgar getirdi seni buraya

Cevap veremez hıçkırmaktan

Acır yalnız geçirdiği aylara

Aniden bir lodos eser

Sarmaş dolaş olur bulutlar

Gökyüzü karalar bağlar 

Uzun sürsede hasret gidermeleri

İkiside bardaktan boşalırcasına ağlar

Sabırsızca güneş girer aralarına

Parlak ışığı göz alır

Ve kaçınılmaz son

Sevenleri mutlaka biri ayırır

S.Demir

Tanrı Ressam Dünya resim

Korkup,saklandıkça

ve sustukça inancını kaybetti

Bıraktı kendini

İlhamı hiç kaybolmayan

Ressamın eline

Ve

Tanrı kalemini kullandı

Çizgilerini daha derin attı

Gözleri için mor,

Saçlarının arasına beyaz,

Kırmızıyıda dudaklarının kenarından akıttı

Ressam nasıl istediyse öyle yaptı

Üstüne beyaz bir örtü,

Resmi kaldırıp diğerlerinin yanına bıraktı...

Ve

Böylece eserlerine bir yenisini daha kattı....

S.Demir

Köyümü Özledim

Özledim çok özledim duman kokulu köyümü özledim,
ufak tefek kargaşalı sokakları
Yaz mevsimini özledim kırları ağlayan cocukları
Kuş seslerini....
daracık sokaklarını taş duvarları
kerpicten ufak evlerini
akşamların serin havasını
Demlenmiş bide siyah çayını
özledim yağmurlu havasını
Telaşlanan anaları
ahırdaki hayvanlarına ter döken babaları
özledim kuş bakışlı camilerini
Sabahın köründe ezan sesleri
Camiye giden yaşlı dedeleri
Özledim okul yolarında koşan çocuklarını
Özledim işte küçük köyümü özledim 
acsıyla tatlısıyla, iyisiyle, kötüsüyle,
birlik olan köyümü
Özledim düğünlerini
Gece seslerini neşeli yüzlerini
gizli aşklarını özledim işte köyümü özledim


                                            Beritan Kaymak

Gönül Kapısı

Madem teşrif edeceksin gönül haneme

O zaman susma da parolayı söyle......

S.DEMİR

Dostmusun düşmanmı?

Düşmanın binlerce laf söyler

kuyunu kazarda kazar....

Girdikçe o kuyulara      

daha güçlü çıkarsın    

ama

Dostunun tek kelimesi

mahfına yeterde artar bile,

Heleki o insana yıllarını

vermişsen

Yazan:S.DEMİR