Sade biz mi böyle idik

Biz eski dosttuk
Düşman olamazdık
Bazen aç yattık bazen de toktuk
Kimse bilmezdi bizi bizden başka
Kahrolası dünyada
Bir vardık, bir de yoktuk


Soyulduk soğan olduk
Dirildik aşık olduk
Savaşmadan öldük biz
Öyle haybeye yok olduk


Soruyu ezelden cevaplamışız
Yarına çıkmaya endişeli
Ateşe maşa olmuşuz
Kahpe bedenler içinde
Kiralık kalplerde yaşlanmışız
Giydiklerimiz bir kemik bir de deri


Açız, açıkta kalmışız
Kimsenin yüreğinde mülkümüz yok
Kırıktı hep pencere camımız
Kara kışı iliklerimizde
Soğuğu ciğerimizde taşımışız


Gene de satmadık dostluğumuzu
Sattılar da giysimizi postumuzu
Beş kuruşa vermedik salt gururumuzu
Yerlere serdilerse de onurumuzu

Kuru

Gittikçe kuruyordu, akmıyordu artık eskisi gibi gözyaşları.
Her üzüldüğünde akıtması için içindeki acıyı.
Nasırlaşmış mıydı yoksa elleri gibi göz pınarlarıda?
Yoksa öfke midir gözyaşlarımıza engel olan?
Pişmanlık yaptıklarımızdan değil, yapmaya cesaret edemediklerimizden mi?
Hangisi daha ağır?
Hangisinin yükü ezer seni?
Kendine verdiğin sözleri bir düşün.
Nasıl biri olacaktın büyüdüğünde?
Kendinden nefret etmeyi ister miydin?
Meslek olarak yalnızlığı seçer miydin?

......

Aşk deva değildir derde
Örter gözünü pembe bir perde
Eğer saflık varsa serde
Borcuna bir çizgi çeker
Bunuda affederiz diğerinide...

Kış ve Kuşlar

Huzursuzca bir kaçış
Gitmeye hazırlanan kuşlar
Gelmeye hazırlanırken kış
Fırtına sesizliğini duyuyorum
Bir birine değmeyen damlalar
Şemsiyemde buluştular
Yere düştüler birlikte
Ama mutluydular
Karıştılar toprakta
Hayat oldular yeniden
Biz de seninle karışır mıyız bir gün?
Toprağa düşmeden
Hayat olur muyuz bir çiçeğe?
Renk renk açar mıyız ki?
Bu grilik biter mi diyorsun?
Neden hiç konuş muyorsun?
Duyamıyorum sesini
Ne zaman kayboldun gözlerimden
Ne zaman kayıp gittin ellerimden
Hangi mevsime aldandın?
Üşüdün mü yanımda?
Sonbaharıma mı kızdın?

Yaşamak

Yaşamak hayatı pencere buğusunda
Islak toprak ve sisli havasında
Çiğ tanesidir yaşamak
Yağmurun bereketine inat

Doyumsuzdur yaşamak
Kelimenin tam anlamında gizlidir
Kalemin defteri okşamasıdır usulca
Aç karınlı bükük bir boyundur

Bir kamlumbağa ve tavşan yarışıdır
Yavaş yavaş yada koşarak
Bakınca bağdır gördüğün
Bakmazsan dağdır öldürdüğün

Zırvalamaktır yaşamak
Bütün ciddiyetinle
Kılıfına uydurulan tüm hırsızlıklara
Örtüdür battaniyedir yaşamak

Tersten gitmektir yaşamak
Doğruları göre göre
Kabullenmektir tekrar tekrar ölümleri
İnadına yaşamaktır
"Bu da yaşamak mı? "dedikleri

Feride

Büyük kocaman bir aşkı vardı Feride'nin
Küçük odasına sığdırmış

Büyük kocaman umutları vardı Feride'nin,
Büyük binaların arasına saklamış.

Büyük kocaman yalnızlığı vardı Feride'nin
İstanbul'un kirli havasına karışmış.

Büyük kocaman yoksulluğu vardı Feride'nin,
Dolmuştaki hayatların arasına karışmış.

Büyük kocaman korkuları vardı Feride'nin,
Babasının bakışlarında gizli.

Büyük kocaman bir hayal kırıklığı oldu Feride'nin,
Çocukluk aşkının mürüvvetin de gizli.

Büyük koskocaman bir boşluğu oldu Feride'nin,
Çatıdan düşen kanadı kırık kuşta gizli.

Büyük kocaman ve bir daha iyileşmeyecek yaraları oldu Feride'nin,
Asfaltta ki kan izlerinde gizli.

http://www.yenimakale.com/feride.html

YA OLDUĞUN GİBİ GÖRÜN, YA GÖRÜNDÜĞÜN GİBİ OL.

Hz. Mevlananın en güzel sözlerinden biri: "Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol". Belagat açısından olduğu kadar, anlam açısından ve insanın gururunu okşaması açısından da nadide sözlerden biri. Hz. Mevalananın bu sözlerini okuyunca nerdeyse hepimiz şu düşüncelere kapılıyoruz: "Evet insan olduğu gibi görünmeli. Ben de bundan sonra samimi olacak ve olduğum gibi görünmeye çalışacağım". Fakat sözde iki seçenek vardır:

1) Olduğun gibi görünmek

2) Göründüğün gibi olmak

Biz ise, hep 1-ci şıkka, yani, "olduğu gibi görünmek" şıkkına odaklanıyor ve onu daha olumlu buluyoruz. Fakat, bu tür iki seçenekten ibaret olan sözlerde seçeneklerden birisi olumlu, diğeri ise olumsuz bulunur. Örnek olarak, Başbakanın bir sözünü yazmak istiyorum. Başbakan, terör örgütü ve yardımcıları karşısında asla oyuna gelmeyeceklerini ifade etmiş ve şöyle demişti:

- Bizim ilkelerimiz var ve bu ilkelerimiz çerçevesinde yola çıktık. "YA ÖLECEĞİZ, YA OLACAĞIZ" dedik.

Başbakanın bu sözüne dikkat edersek burada da taraflardan birinin, yani "OLACAĞIZ" şıkkının olumlu, "ÖLECEĞİZ" şıkkının ise olumsuz olduğunu göre biliriz. Fakat bu tür sözlerde bir de gizli bir üçüncü seçenek bulunur ki, bu üçüncü seçenek önceki iki seçenekden çok daha olumsuz olduğu için söylenmez, fakat anlaşılır. Başbakanın sözlerine bu üçüncü seçeneği de ilave ederek yazarsak, şöyle olacak:

- Ya öleceğiz, ya olacağız, ama asla oyuna gelip boyun eğmeyeceğiz!.

Yani, burada asıl olunması gereken "OLACAĞIZ" şıkkıdır. "ÖLECEĞİZ" şıkkı ise "OLACAĞIZ" şıkkı mümkün olmadığında, kendinden daha olumsuz olan ve söylenmeyen üçüncü şıkka, yani " BOYUN EĞME" şıkkına tercih edilmek için söylenmiş. Aynen bunun gibi hz. Mevlananın sözünde de gizli bir üçüncü seçenek vardır ki, onu da ekleyecek olursak, şöyle olacak:

.YA OLDUĞUN GİBİ GÖRÜN, YA GÖRÜNDÜĞÜN GİBİ OL, AMA ASLA RİYAKARLIK YAPMA!.

Demek ki, ilk iki seçenekten birisi "RİYAKARLIK" seçeneğine tercih edilmek içindir. Burada önemli olan da zaten budur. Acaba, asıl olumlu seçenek hangi-sidir. "OLDUĞUN GİBİ GÖRÜNMEK Mİ", yoksa "GÖRÜNDÜĞÜN GİBİ OLMAK MI"?

Benim anladığım kadarıyla burada olumlu olan seçenek "GÖRÜNDÜĞÜN GİBİ OLMAK"-tır. Çünki, nefsimizde o kadar hastalıklar var ki, eğer yalancı bir "samimilik" adına, olduğumuz gibi görünmeye çalışsak, ortaya bir sürü çirkinlikler çıkar."OLDUĞUN GİBİ GÖRÜNMEK" şıkkı ise, "RİYAKARLIK" şıkkına tercih edilmek için konulmuş. Bediüzzaman hazretleri hz. Eyyub aleyhisselamın yakalandığı hastalıktan bahsederken konumuza uygun şu sözü söylemektedir:

- Eğer iç-dışa dış-içe bir çevrilsek, hz. Eyyubdan daha ziyade yaralı ve hastalıklı görüneceğiz.

Demek ki, bize gereken nefsimizdeki kötülükleri "samimilik" adına dışa yansıtmak değil. Bize gereken "GÖRÜNDÜĞÜMÜZ" kadar iyi olmaya çalışmak, yani nefsimizi terbiye etmeye çalışmaktır. Çünki, çoğumuz toplum içinde iyi birisi gibi görünmeye çalışıyoruz, fakat nefsimiz dış görüntümüze uymamaktadır. İnsana gereken, terbiye olunmamış nefsinin çirkinliklerini sahte bir "samimi" olmak adına dışarıya yansıtmak değil. İnsana gereken iyi olmaya, iyi görünmeye, insanlarla iyi davranmaya çalışmak ve nefsini de iyiliğe alıştırarak tedavi etmektir

Giderken

Kocaman bir yer açtım
Toparlıyorum tüm dostluklarımı
Gider ayak temizledim duvarımı
Görülmesin yaşlandığım
Tarih eskidikçe bende güzelleşir
Uzaklaştıkça örtünürken kusurlar
Tek başıma gidiyorum
Herkes giderken benden
Yeni başlangıçlara heves etmeden
Zamandan değil yalnızlıktan eskidim
Korkum yol almaktan değil
Yolda bırakılmaktandır
Omuzuma yüklediğim tüm dostluklar
Kocamanlar gerçeğe sığdırılamayacak kadar

ece için

Gidiyorum işte zamana yenik
Eskidim artık,yamalı delik deşik
Sorgusuna takıldım gözaltı hapsinde
Hücrem dosluğun duvarına bitişik
Kokumu yatağına bıraktım
İstersen alırsın ya da hiç görmez
Nefretimi aldım gidiyorum
Ya kahrolursun ya da hiç görmez
Ecelin faydası olmadı korkularıma
Yanlızlığında boğacam tüm güzellikleri
Hep gidilirdi ya benden
Şimdi ben sürükleniyorum veda edip alışkanlıklarıma
Sen gene her gece yak ışıklarını
Her defasında bak pencerenden
Aynı gökyüzüne bakacağız yeniden
Kokunu içime çekerim yine,aramızda ki denizleri görmeden

Vicdan

Şahidim yoktu gece karanlığında
Kan bulaştı gömleğime
Suç işlendi sicilime
Vicdanımla yargılandım
Sen susarak git
Yanlızlığıma ver isyanımı
Hücremdeki soğuk yatağıma ver kokunu
Ne düşman belli ne dost burda
Korku dolu her köşe
Yalan yoktur her kez suçsuz
Ama inan olsun kimse inanmaz sana